หนังกลางแปลง โดนผลกระทบ พรบ.ภาพยนตร์ฉบับใหม่


reply394361_e0b888e0b8ade0b8abe0b899e0b8b1e0b887-1ภาพจาก เว็บไซต์มูลนิธิหนังไทย

เนื่องจากคำจำกัดความของ ‘โรงภาพยนตร์’ ใน พรบ.ภาพยนตร์ฯ ฉบับ 2551 หมายรวมถึงหนังกลางแปลงด้วย ดังนั้นคนทำหนังกลางแปลงจึงต้องขึ้นทะเบียนเป็นโรงภาพยนตร์ไม่ต่างจากโรงหนังทั่วไป ทว่าจ่ายค่าธรรมเนียมถูกกว่า (2,000 บาท ขณะที่โรงภาพยนตร์ที่เป็นอาคารหรือส่วนหนึ่งของอาคารจ่าย 5,000 บาท โดยใบอนุญาตของหนังกลางแปลงสามารถนำไปใช้ได้ทั่วประเทศ) และเมื่อระบบการจัดเรตประกาศใช้ หนังกลางแปลงก็จะต้องฉายหนังที่อยู่ในเรต ‘ภาพยนตร์ที่ควรส่งเสริมให้มีการดู’ และ ‘ภาพยนตร์ที่เหมาะกับผู้ชมทุกวัย’ เนื่องจากเป็นการฉายหนังในที่ที่ใครๆ ก็สามารถดูได้

ทว่าเอาเข้าจริงๆ คนทำธุรกิจหนังกลางแปลงส่วนใหญ่ยังไม่ทราบว่ามีข้อบัญญัตินี้อยู่ใน พรบ.ภาพยนตร์ และเมื่อใดก็ตามที่ พรบ.ฉบับนี้ประกาศใช้ก็น่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงในวงการหนังกลางแปลงไม่น้อยเลยทีเดียว

อมรเทพ เอกอังคณา หัวหน้าคณะหนังกลางแปลง ‘ยิ้มยิ้ม 2 ภาพยนตร์’ เผยว่า “เพิ่งรู้เหมือนกันว่ามีข้อจำกัดพวกนี้ด้วย ทุกวันนี้คนฉายหนังกลางแปลงอยู่กระจัดกระจายไปหมดแล้ว จะมีโอกาสเจอกันได้ก็ต่อเมื่อมีช่วงเทศกาลเท่านั้น เรื่องกฎหมายอะไรนี่จึงยังไม่ได้มีการพูดคุยกัน ลำพังทุกวันนี้พวกผมก็หากินกันลำบากอยู่แล้ว บางครั้งฉายหนังก็มีคนดูอยู่ไม่ถึง 10 คนด้วยซ้ำ แค่หนังเราฉายไม่ทันดีวีดี วีซีดี คนดูเขาก็ปฏิเสธแล้ว ยิ่งเจอการจำกัดการฉายอีก ผมว่าอีกไม่นานนี้หนังกลางแปลงคงสูญพันธุ์แน่ๆ”

อย่างไรก็ตาม ผู้ประกอบการหนังกลางแปลงยังไม่จำเป็นต้องไปขึ้นทะเบียนโรงภาพยนตร์ในช่วงนี้ หรือถ้าไปทำเรื่องในช่วงนี้ก็จะยังไม่ได้รับใบอนุญาต (แต่จะมีชื่อขึ้นรอไว้ในทะเบียน) เนื่องจาก พรบ.ภาพยนตร์ฯ 2551 ยังไม่สมบูรณ์นั่นเอง

ขอขอบคุณความอนุเคราะห์จาก
บทความจาก “หนังกลางแปลง” โดนด้วย คอลัมน์ ไทยทัศนา นิตยสาร ไบโอสโคป ฉบับที่ 88 มีนาคม 2552

อ่านบทความเกี่ยวกับหนังกลางแปลงเพิ่มเติมได้ที่
หนังกลางแปลง ไม่ตาย…แต่ไม่… จาก น. หนามเตย ของ มูลนิธิหนังไทย(Thai Film Foundation)

Advertisements

3 responses

  1. เครือข่ายคนดูหนัง

    สำหรับคำตอบที่สำนักภาพยนตร์และวีดิทัศน์ ลงไว้ใน ถาม-ตอบผมนำมาลงเผื่อจะเป็นประโยชน์นะครับ

    ผู้ประกอบการโรงหนังกลางแปลง จะขอใบอนุญาตได้ที่ไหน

    -การขอใบอนุญาตของผู้ประกอบการโรงหนังกลางแปลง ถ้าอยู่กรุงเทพ ให้มาขอได้ที่สำนักภาพยนตร์และวีดิทัศน์ สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ ซึ่งตั้งอยู่ในบริเวณศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย ถ้าอยู่ต่างจังหวัด ให้ขอได้ที่สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัด ในจังหวัดที่ผู้ประกอบการมีภูมิลำเนาหรือสถานประกอบการตั้งอยู่ โดยใบอนุญาตดังกล่าว แม้จะขอที่กรุงเทพหรือจังหวัดใดจังหวัดหนึ่ง แต่จะมีลักษณะพิเศษต่างจากใบอนุญาตอื่น คือ ขอใบเดียวสามารถใช้แสดงได้ทั่วราชอาณาจักร

    ใบอนุญาตประเภทอื่นๆก็เช่นเดียวกัน หากอยู่กรุงเทพฯให้มายื่นขอได้ที่สำนักภาพยนตร์และวีดิทัศน์ สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ หากอยู่จังหวัดอื่นก็ขอตามจังหวัดที่ท่านอยู่หรือตามที่สถานประกอบการของท่านตั้งอยู่

  2. เงายี่สิบสี่

    เท่าที่ทราบในตอนนี้ พบว่า ยังไม่มีบริการหนังกลางแปลงใดรับทราบเกี่ยวกับข้อมูลตรงนี้ แต่ที่แน่ ๆ ตอนนี้ หนังกลางแปลง กำลังได้รับผลกระทบหลายด้าน ทั้งจากการปฏิเสธของเจ้าภาพงานประจำปีของแต่ละอำเภอ ในต่างจังหวัด เนื่องจากมีบางบริการตั้งราคารับงานที่สูงเกินไป หรือโก่งราคาหน้าเลือด บางหน่วยหนังไม่มีคุณภาพ ไม่สมกับราคารับงานที่ตั้งไว้ จนทำให้ผู้ที่ตั้งใจจะไปติดต่อ ต่างพากันเข็ดขยาดไปตาม ๆ กัน อย่าไปโทษแค่เรื่องของแผ่นวีซีดี หรือดีวีดีเท่านั้นครับ

    ข้อมูลในเชิงลึกอีกอย่างหนึ่งก็คือ ตัวแทนผู้จัดจำหน่ายภาพยนตร์ในต่างจังหวัด ที่เรียกว่า “สายหนัง” ก็เป็นปัจจัยที่ทำให้ หนังกลางแปลงค่อย ๆ ล้มหายตายจากไปเรื่อย ๆ อันเนื่องมาจากเงื่อนไขของทางสายหนังเอง ยกตัวอย่างเช่น

    1. สายภาคกลางและภาคเหนือ เป็นของบริษัทหนึ่งที่เป็นผู้สร้างภาพยนตร์ไทยด้วย สายนี้มีข้อดีตรงที่ราคาเช่าหนังไม่สูงมาก ต่ำสุดก็แค่ 200 บาท สูงสุดก็หลักหมื่น มีรายการราคาส่งให้ทุกเดือน ข้อดีอีกอย่างหนึ่งก็คือ หนังไทยมีทุกเรื่อง ส่วนหนังต่างประเทศ ส่วนใหญ่จะเป็นหนังตลาดที่สามารถฉายได้ในพื้นที่ต่างจังหวัด หรือในตัวอำเภอ มักจะเน้นเฉพาะหนังแอ็คชั่นมัน ๆ จากมงคลภาพยนตร์ หรือ เอ็ม พิคเจอร์ส หรือหนังฮอลลีวู้ดที่เป็นของ UIP, โคลัมเบีย, วอลต์ ดิสนี่ย์ แต่วิธีการแบบนี้ก็กลายเป็นข้อด้อยไป เพราะหนังเทศที่ซื้อมา จะเลือกเฉพาะหนังที่พอจะนำออกฉายกลางแปลงได้ครับ หน่วยหนังที่เป็นสมาชิกนี้จะเสียค่าใช้จ่ายในการเช่าฟิล์มเพียงครึ่งเดียว

    ส่วนข้อเสียก็มีเหมือนกัน หน่วยหนังที่เป็นสมาชิกของสายนี้ จะนำหนังตัวเองที่เคยซื้อ เมื่อตอนเป็นสายหนังในอดีต ไปฉายร่วมก็ไม่ได้ หรือนำหนังที่สายหนังนี้ไม่ได้ซื้อ แต่เจ้าของหน่วยกลับไปซื้อหรือเช่ามาจากที่อื่นก็ไม่ได้ สรุปแล้ว สายนี้ก็มีทั้งข้อดีและข้อเสียครับ

    2. สายตะวันออก สายนี้ก็มีโรงภาพยนตร์เป็นของตัวเอง สายนี้ราคาเช่าฟิล์มให้ฉายกลางแปลงสูงกว่าสายแรกเท่าตัว แม้ว่าหนังเรื่องนั้นจะผ่านมาแล้ว 1 – 2 ปีก็ตาม เพราะฉะนั้นหน่วยหนังกลางแปลงแถวนั้นต้องฉายหนังเก่า ประมาณ 4 – 5 ขึ้นไป เพราะค่าเช่าจะถูกกว่า ว่ากันว่าสายนั้นเค้าไม่ค่อยให้ความสำคัญกับหนังกลางแปลงแล้วครับ

    3. สายอีสาน สายนี้มีผู้จัดจำหน่ายถึง 3 ราย ราคาเช่าฟิล์มในสายนี้จึงเป็นไปตามอำเภอใจ และมีเงื่อนไขในเชิงบีบบังคับ และจุกจิกเยอะ

    4. สายใต้ ตรงนี้ไม่ค่อยมีข้อมูลครับ แต่คิดว่าทางภาคใต้มีหนังกลางแปลงให้ชมน้อยมาก

    5. สาย 8 จังหวัดภาคกลาง ตรงนี้ก็ไม่มีข้อมูลเหมือนกัน แต่ทราบมาว่า หนังส่วนใหญ่จะเป็นหนังฟอร์มเล็กครับ

    มีหลักฐานการฉายหนังกลางแปลง ซึ่งหนังเรื่องดังกล่าวได้เรตติ้ง น 15+ เข้าไปชมได้ที่

    http://www.pantip.com/cafe/chalermthai/topic/A8653465/A8653465.html

    ครับ

  3. เครือข่ายคนดูหนัง

    ขอบคุณมากครับ ข้อมูลของคุณเงายี่สิบสี่ เป็นประโยชน์มากครับ ผมอาจจะขอนำข้อมูลดังกล่าวมาเขียนผลกระทบต่อหนังกลางแปลง โดยให้เครดิตนะครับในไบโอสโคป

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: