โปสเตอร์ประจำงานเทศกาลปีนี้

ระยะเวลา – 6-15 พฤศจิกายน 2552
สถานที่จัด – พารากอนซีเนเพล็กซ์ (การเดินทางดูแผนที่ได้ ที่นี่)
หนังเปิดเทศกาล – เจ้านกกระจอก (งานเปิดจัดขึ้นที่บริเวณลานอินฟินิตี้ฮอลล์ ชั้น 5 โรงภาพยนตร์ พารากอน ซินีเพล็กซ์ในวันที่ 6 พฤศจิกายน 2552 เวลา 18.00 น.)
หนังปิดเทศกาล – Rocksteady: The Roots of Reggae (ฉายภาพยนตร์ปิดกลางแจ้ง ในวันอาทิตย์ที่ 15 พฤศจิกายน 2552 เวลาประมาณ 20:30 ณ ลานดิสคัฟเวอรี่ พลาซ่า ห้างสรรพสินค้าสยามดิสคัพเวอรี่)

เว็บไซต์ – worldfilmbkk.com / ตารางฉาย / ส่วนลด – Voucher 6 ที่นั่ง 500 บาท (รายละเอียด)
Retrospective -  อแลง ตองแนร์ ผู้กำกับชาว สวิส
Lotus Award – ไฉ้หมิงเลี่ยง

ประเภทภาพยนตร์ที่จัดฉายประจำปีนี้

Asian Contemporary
รวบรวมภาพยนตร์คุณภาพจากเอเชีย รวมถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งกำลังเป็นที่จับตามองจากโลกภาพยนตร์

Cinema Beat
ก้าวตามจังหวะและสีสันของภาพยนตร์โลก กับโปรแกรมที่รวบรวมภาพยนตร์จากทั่วทุกแห่ง

Doc Feast
ประตูสู่โลกกว้าง พาผู้ชมไปลิ้มรสเรื่องราวต่างๆผ่านสารคดีหลากหลายประเด็น

Retrospective
เชิดชูผลงานและรำลึกถึงปรมาจารย์ และผู้กำกับภาพยนตร์ระดับคุณภาพ

Tribute
เพื่อยกย่องผลงานของผู้กำกับภาพยนตร์และนักแสดงผู้มีผลงานอันโดดเด่นใน ปัจจุบัน

Guts Nouveau
โปรแกรมใหม่ที่เทศกาลเล็งเห็นความสำคัญของภาพยนตร์ทดลอง งานวีดีโอาร์ต และงานนิวมีเดียแขนงต่างๆ

Music & Dance A LA CARTE
คลุกเคล้าสองส่วนผสมของแขนงศิลปะคือภาพยนตร์และดนตรี เข้าด้วยกัน

Cine Latino
ต่อเนื่องกันเป็นปีที่สอง กับโปรแกรมพิเศษที่รวบรวมภาพยนตร์น้ำดีหาชมยากจากภูมิภาคละตินอเมริกา

Short Wave
พื้นที่สนับสนุนผลงานภาพยนตร์สั้นทั้งไทยและนานาชาติ

หมายเหตุ : หนังเรื่องเด่นประจำเทศกาลสามารถดูได้จากหน้าแรกของเว็บไซต์เทศกาลซึ่งแนะนำไฮไลต์หนังเด่นเอาไว้ รายชื่อหนังทั้งหมดสามารถดูคร่าวๆ ได้ ที่นี่ (ยกเว้น This Area is Under Quarantine ที่ถูกห้ามฉาย)

ในระหว่างการประชุมครั้งที่สองของเครือข่ายคนดูหนัง ในสำนักงานของนิตยสาร ไบโอสโคป มีผู้เสนอความคิดอย่างหนึ่งว่าทางเครือข่ายน่าจะมีการเผยแพร่แนวคิดของตนในการต่อต้านระบบการจัดเรตตาม พระราชบัญญัติภาพยนตร์ฉบับใหม่ ด้วยการนำอักษรย่อทั้งหลายมาแปลง ล้อเลียน ให้เป็นคนละความหมายเสีย เช่น ส คือ เสื่อม เป็นต้น และนำไปเผยแพร่เป็นสติ๊กเกอร์ หรือติดเป็นสัญลักษณ์ในวัสดุอื่นๆ

ทางเราเห็นด้วยกับความคิดดังกล่าวเป็นอย่างดี น่าเสียดายที่ด้วยข้อจำกัดของคนทำงาน และทุนทรัพย์ แนวคิดดังกล่าวจึงได้หายไป (ทางเครือข่ายขอน้อมรับความผิดมา ณ โอกาสนี้ครับ)

อย่างไรก็ตามก็มีคนคิดตรงกันกับเราลงมือทำแล้ว ต้องขอขอบคุณ นิตยสาร ไบโอสโคป (ซึ่งต้องขอบคุณมาตลอดในเอื้อเฟื้อข่าวให้กับเรา) อีกครั้งที่ได้ตอบสนองความคิดนั้นแล้วกับลายเสื้อยืดใหม่จากทางนิตยสารที่เสียดเย้ยระบบเรตติ้งแบบไทยๆ ของเราได้อย่างเจ็บแสบ โดยเปลี่ยนเรตต่างๆ เป็นดังนี้

• ส – ภาพยนตร์เสื่อม ไม่ส่งเสริมให้มีการดู
• ท – ภาพยนตร์ทะลึ่ง ไม่ส่งเสริมให้มีการดู
• น 13 – ภาพยนตร์นรก อายุต่ำกว่า 13 ปี ห้ามดู
• น 15 – ภาพยนตร์นอกรีด อายุต่ำกว่า 15 ปี ห้ามดู
• น 18 – ภาพยนตร์สำหรับนายกรัฐมนตรี ที่มีอายุตั้งแต่ 18 ปีขึ้นไป
• ฉ – ภาพยนตร์เฉพาะกองเซ็นเซอร์ดูกันเอง

รายละเอียดเพิ่มเติมของเสื้อยืดลายนี้ดูได้ ที่นี่ โปรดหาซื้อมาใส่กันได้ตามอัธยาศัย !

ปรับปรุงข้อมูลล่าสุด 5 พฤศจิกายน 2552 (ปัจจุบันยังไม่มีข้อมูลทั้งหมดเราจะค่อยๆ ทยอยแก้ไขข้อมูลเรื่อยๆ )

เช่นเดียวกับช่วง 3 เดือนที่ผ่านมา เครือข่ายคนดูหนังยังคงรวบรวมเรตหนังที่ถูกจัดขึ้นภายในประเทศไทยนับตั้งแต่เดือนสิงหาคม 2552 เป็นต้นมา แม้ข่าวคราวในช่วงที่ผ่านมาจะแสดงให้เห็นว่าการจัดเรตภายใต้คณะกรรมการพิจารณาภาพยนตร์ ของกระทรวงวัฒนธรรมจะไม่ได้แสดงให้เห็นความแตกต่างกับการเซ็นเซอร์มากนักก็ตาม เพราะเราได้เห็นทั้งการแบนหนัง และความปล่อยปละละเลยในการตรวจสอบโรงภาพยนตร์ต่างๆ อย่างที่ควรจะเป็น ซึ่งเป็นสองอย่างขั้วตรงข้ามที่ไม่น่าจะรวมกันได้ แต่ก็เป็นไปแล้ว

อันแสดงให้เห็นถึงความขาดประสิทธิภาพในการทำงาน ไม่ว่าจะในด้านการให้เสรีภาพ หรือความเข้มงวดกวดขัน

แต่การจัดเรตโดยคณะกรรมการเหล่านี้ย่อมแสดงให้เห็นมาตรฐานของคนกลุ่มดังกล่าว นอกจากนี้เรตหนังในโรงภาพยนตร์ที่ฉายจำกัดโรง เช่น เครือเอเพ็กซ์, โรงภาพยนตร์เฮาส์ และบางโรงในเครือภาพยนตร์มัลติเพล็กซ์ ไม่ได้เผยแพร่เท่าที่ควร เราจึงใช้พื้นที่นี้ในการเผยแพร่ต่อไป

รายชื่อภาพยนตร์ในเดือนพฤศจิกายน 2552 (ข้อมูลจากเว็บไซต์พันธ์ทิพย์.คอม)

พฤหัสบดี 5 พฤศจิกายน
สวย…ซามูไร (The Vanquisher) (น 18+)
The Box (ท)
The Brothers Bloom(ท)(เฉพาะเครือ APEX และ SF World Cinema)

พฤหัสบดี 12 พฤศจิกายน
2012
The September Issue (เฉพาะ House และ Paragon)
Vinyan (เฉพาะเครือ APEX)

พฤหัสบดี 19 พฤศจิกายน
The Twilight Saga: New Moon
Astro Boy
Goeman (เฉพาะเครือ APEX)
Crossing Over (ฉายเฉพาะ SF Cinema)

พฤหัสบดี 26 พฤศจิกายน
โยมผีพ่อ
A Christmas Carol
Ninja Assassin
Julie & Julia
Saw VI
The Fourth Kind
Paranormal Activity: Evidence of Haunting
Food, Inc.

หากสมาชิกเครือข่ายคนดูหนัง และผู้อ่านท่านใดทราบข้อมูล ทั้งจากการพบเห็นตามโรงภาพยนตร์ หรือข้อมูลจากบริษัทค่ายหนังกรุณาแจ้งให้ทางเราทราบ กรุณาแจ้งผ่านมายังส่วนแสดงความคิดเห็นในบทความนี้, อีเมล์ movieaudiencenetwork@gmail.com, ผ่าน Twittertwitter.com/thaiaudience หรือ ผ่าน Facebook.com/movieaudiencenetwork ทางเราไม่มีค่าตอบแทนใดๆ คงมีเพียงคำขอบคุณในความอนุเคราะห์ของนักดูหนังแต่ละท่าน

การกำหนดประเภทภาพยนตร์ในประเทศไทย
1. ส – ภาพยนตร์ส่งเสริมการเรียนรู้ และควรส่งเสริมให้ดู
2. ท – ภาพยนตร์ที่เหมาะสมกับผู้ดูทั่วไป
3. น 13+ – ภาพยนตร์ที่เหมาะสมกับผู้มีอายุตั้งแต่ 13 ปีขึ้นไป
4. น 15+ – ภาพยนตร์ที่เหมาะสมกับผู้มีอายุตั้งแต่ 15 ปีขึ้นไป
5. น 18+ – ภาพยนตร์ที่เหมาะสมกับผู้มีอายุตั้งแต่ 18 ปีขึ้นไป ได้จัดทำขึ้นเพื่อเป็นการให้คำแนะนำแก่ผู้ชม และใช้มาตรการทางสังคมในการบังคับ แต่ไม่มีบทลงโทษทางอาญา
6. ฉ 20+ – ภาพยนตร์ที่ห้ามผู้มีอายุต่ำกว่า 20 ปี
7. ภาพยนตร์ที่ห้ามเผยแพร่ในราชอาณาจักร

โดย ยัติภังค์
เวบมาสเตอร์เครือข่ายคนดูหนัง

ขอขอบคุณบทความจาก คุณวิวัฒน์ เลิศวิวัฒน์วงศา หรือ FILMSICK

ผมขอย้ำอีกครั้ง การเซนเซอร์คือยาพิษของโลกภาพยนตร์ การเซนเซอร์คือยาพิษสำหรับศิลปะ การเซนเซอร์คือยาพิษของวัฒนธรรม การเซนเซอร์ คือการกระทำของพวกศักดินา มันคือระบอบผเด็จการ – ลาฟ ดิแอซ

ลาฟ ดิแอซเป็นผู้กำกับชาวฟิลิปปินส์ที่หนังของเขาโดนแบนในประเทศ หลังจากไปคว้ารางวัลใหญ่มาจากเทศกาลเวนิซ เขาพูดประโยคนี้ไว้ในสุนทรพจน์สำหรับงานเปิดเทศกาลภาพยนตร์อิตาเลียนในกรุงมะนิลา ในสุนทรพจน์ฉบับบนั้นเขากล่าว่า นี่คือสุนทรพจน์จาก คนทำหนังโป๊อิสระชาวฟิลิปปินส์ ไม่ใช่คนทำหนังศิลปะแต่อย่างไร

ลาฟ เพิ่งกล่าวสุนทรพจน์นี้ไปยังไม่ทันจะพ้นเดือน ใครจะนึกว่าเหตุการณ์ที่ลาฟสาปส่งไว้จะเกิดขึ้นในประเทศบ้านใกล้เรือนเคียงอย่างประเทศไทย

ภายในสัปดาห์เดียวเราพบว่ามีหนังอย่างน้องสองเรื่องที่สังเวยเซ่นระบบเซนเซอร์ของพรบ.ภาพยนตร์ฉบับใหม่ เรื่องแรก คือการบังคับให้ตัดฉาก ทหารสังหารประชาชนในเหตุการณ์สังหารหมู่ 6 ตุลา ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเหตุการณ์ใน ‘ลิฟท์แดง’ ตอนหนึ่งของหนัง มหาลัย’สยองขวัญ สุดท้ายเมื่อหนังออกฉายเราเห็นเพียงภาพเงามืดของสิ่งมีชิวิตที่อาจจะคือทหาร สาดกระสุนหันมาหาจอ มาหาผู้ชม

แน่นอนว่าทุกคนรู้กันดีอยู่แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นในวันที่ 6 ตุลาคม หรือถ้าไม่รู้ก็สามารถหาความรู้ได้ไม่ยาก แต่เราไม่สามารถจะดูสิ่งเหล่านี้บนจอหนังได้

อย่างไรก็ตามกรณีที่น่าตกใจกว่าคือการที่สารคดีเรื่อง บริเวณนี้อยู่ภายใต้การกักกัน ของ ธัญสก พันสิทธิวรกุล ถูกห้ามฉายในเทศกาลภาพยนตร์โลกแห่งกรุงเทพที่จะมีขึ้นในสัปดาห์หน้า ด้วยเหตุผลตลกๆเกี่ยวกับความขัดข้องลักลั่นของระบบการเซนเซอร์ภายใต้พรบ.ภาพยนตร์แบบใหม่ เรตทีควรได้ไม่มีให้ และฉายไม่ได้โดยไม่มีเรต รายละเอียด ทั้งหมดสามารถอ่านได้จากลิงค์ด้านล่างครับ

ผมไม่อยู่ในตำแหน่งที่จะบอกเล่าเบื้องลึกเบื้องหลังของเหตุการณ์ทั้งหมดได้ แต่เหตุการณ์ทั้งคู่นำไปสู่การตั้งคำถามเดิมๆอีกครั้ง ว่าใครแบน / เซนเซอร์ หนังเหล่านี้และทำไม ซึ่งคำตอบที่ได้ก็เป็นคำตอบเดิม เหมือนพายเรือวนในอ่าง เราแทบจะโยนความผิดไปได้ทันที ถึงคณะกรรมการเซนเซอร์ และกรอบคิดคับแคบของพวกเขาและเธอ (เราอาจย้อนกลับไปก่อนหน้านั้นกับกรณีการเซนเซอร์หนัง แสงศตวรรษ ของ อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล )

เช่นเดียวกับงานศิลปะ มนุษย์เป็นผลผลิตของสังคม และวัฒนธรรม จะชั่วดีถี่ห่างอย่างไรมันล้วนเชื่อมโยงห่วงโซ่ร้อยข้อต่อกลับไปยังต้นทางได้ทั้งสิ้น

เมื่อครั้งที่เราจัดฉายหนังฟิลิปปินส์ ของ Lav Diaz ระหว่างการ Q&A มีคนฟิลิปปินส์ลุกขึ้นถามว่าทำไมหนังเหล่านี้ถึงไม่ได้ฉายในประเทศฟิลิปปินส์ ทำไมพวกเขาถึงต้องออกมาดูหนังเหล่านี้นอกประเทศ นี่เป็นหนังที่ตั้งใจทำให้คนอื่นที่ไม่ใช่คนฟิลิปปินส์ดูหรือเปล่า

ในครั้งนั้น Lav ไม่ได้ตอบคำถามนี้ คนที่ตอบคือ Alexis Tioseco นักวิจารณ์ชาวฟิลปิปินส์ ที่ต่อสู้เพื่อหนังฟิลิปินส์ และหนังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อย่างเข้มแข็งมาหลายปี เพื่อนผู้ล่วงลับของเรา เป็นคนลุกขึ้นมาตอบ เขาตอบโดยการเล่าเรื่องว่า มีคนเคยถามแบบนี้ครั้งหนึ่งเมื่อมีการจัดฉายใหนังของ Lav ในมหาวิทยาลัย และในครั้งนั้น Alexis ถามกลับผู้ถามว่า คุณคิดว่าหนังเรื่องนี้ควรจะให้คนในฟิลิปปินส์ดูหรือเปล่าล่ะ คนถามตอบว่าควร Alexis จึงย้อนถามกลับไปว่า แล้วทำไมคุณไม่ทำมันล่ะ

It’s not a problem of the film , It’s the film culture : มันใช่ปัญหาของตัวหนังแต่เป็นเรื่องของวัฒนธรรมทางภาพยนตร์ต่างหาก นี่คือสิ่งที่ Alexis กล่าวทิ้งท้าย

ในทำนองเดียวกัน ผมค้นพบว่าใช่หรือไม่ที่กรรมการเซนเซอร์ก็เป็นเพียงผลผลิตชิ้นหนึงขอวัฒนธรรมที่หล่อหลอมเขาและเธอขึ้นมา พวกเขาเป็นเพียงยอดของภูเขาน้ำแข็ง การก่นด่าพวกเขา ไม่ได้ช่วยให้พวกเขาก้าวพ้นหล่มหลุมแห่งศีลธรรมกระพร่องกระแพร่งขึ้นมาได้ นอกจากจะเป็นเพียงการถมความเกลียดชังระกว่างกันลงสู่หุบเหวที่ไม่มีวันเต็ม

เราอาจพูดได้เต็มปากว่าในกรณีของ THIS AREA IS UNDER QUARANTINE นั้นมันเกิดจากความผิดพลาดของระบบที่ออกแบบมาอย่างโง่เง่า (กล่าวให้ชัด คนโง่เง่าออกแบบระบบที่โง่เง่า) แต่นั่นแหละ คนโง่เง่าก็เป็นผลผลิตหนึ่งจากสังคมที่โง่เง่าหรือเปล่าหนอ เพราะที่แท้จริงตัวระบบอันผิดพลาด เกิดจากการออกแบบระบบที่ผิดพล่าด ซึ่งมันเกิดจากสาเหตุเดียว นั่นคือความเข้าใจอันผิดพลาดที่มีต่อภาพยนตร์ คือมโนทัศน์อันบิดเบี้ยวที่พวกเขามีต่อภาพยนตร์ (ผมไม่อยากใช้คำนี้เลย แต่ผมไม่แน่ใจว่าเราสามารถแปลคำว่า concept เป็นภาษาไทยได้อย่างไร ผมไม่แน่ใจว่าคำว่ามโนทัศน์ได้ให้ความหมายเดียวกับคำว่า concept หรือไม่ เมื่อเราได้ยินคำว่ามโนทัศน์ เราต้องแปลความหมายคำนี้ซ้ำกี่ครั้ง แล้วที่แท้จริงแล้วเราไม่มี่คำศัพท์พื้นๆตรงไปตรงมาในการใช้แทนคำว่า concept เลยหรือ หรือที่แท้เราอยู่ในโลกที่ไม่มี concept)

เป็นเรื่องยุ่งยากมากที่เราจะตอบว่าภาพยนตร์คืออะไร เพราะภาพยนตร์ในปัจจุบันนี้ได้กินความไปทั้งกว้างทั้งลึก ทั้งในแง่ของสื่อบันเทิง ไปจนถึงกระบอกเสียงของประชาชน ทั้งความเป็นศิลปะและความเป็นขยะ ภาพยนตร์ไม่ได้มีความหมายง่ายๆโง่ๆว่าเป็นแค่สื่อบันเทิงที่ไม่น่าไว้วางใจอีกแล้ว บ่อยครั้งผมนึกสงสัยว่าอะไรที่ทำให้เราระแวงภาพยนตร์มากกว่าสื่ออื่น อะไรที่ทำให้เราคิดว่าภาพยนตร์เป้นสื่ออันตรายกว่า สื่อสิ่งพิมพ์ กว่าโทรทัศน์ กว่าอินเตอร์เนท เราเชื่อจริงๆหรือว่าภาพยนตร์ความยาวเฉลี่ยสองชั่วโมงจะเป็นสิ่งสำคัญที่สุดที่จะทำลายจริยธรรมของใครสักคน ภาพยนตร์มีพลังอำนาจมากกว่าสังคมอันวิปริตผิดรูป นี้หรือ ภาพยนตร์มีอำนาจมากกว่า การกลับกลอกของผู้คนที่เราพบเห็นทั้งทั่วไปหรือทางสื่อ ภาพยนตร์มีอิทธิพลกว่าความดัดจริตทางจริยธรรมที่อยู่ในหนังสือเรียน ภาพยนตร์มีอำนาจมากกว่าชาตินิยมบูดเบี้ยวในวิชาประวัติศาสตร์ ภาพยนตร์มีอำนาจมากกว่า คำสัญญาเลื่อนลอยของชนชั้นปกครองที่โกหกครั้งแล้วครั้งเล่า หาความชอบธรรมให้ตนเองครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างนั้นหรือ

ถ้าถามผม ผมตอบได้เลยว่าใช่ ภาพยนตร์มีอำนาจถึงเพียงนั้น แต่! ไม่ใช่ในรูปแบบนั้น

ภาพยนตร์มีอำนาจเพราะภาพยนตร์ก็เหมือนงานศิลปะอื่นๆ (ในแง่ของความเป็นศิลปะ ) ภาพยนตร์ซึมเข้าไปสู่จิตใจของคนซึ่งพองฟูและแห้งผากเหมือนกับฟองน้ำ ภาพยนตร์จะซึมเข้าไป ไม่ใช่ด้วยการกล่อมให้เชื่อ หากด้วยการตั้งคาถาม แต่ภาพยนตร์หรือไม่ว่างานศิลปะใดๆก็ไม่สามารถซึมผ่านเข้าไปได้เลยหากผู้คนมีหัวยใจเป็นหิน หรือว่าการทำหัวใจให้เป็นหินคืองานหลักของสังคมนี้ จงเซื่องซึม จงเฉื่อยชา จงอย่าตั้งคำถาม จงเชื่อในสิ่งซึ่งถูกสลักลงไปอย่างผิดๆในหัวใจหินๆของเรา อา สิ่งซึ่งสลักในหินนั้นคงทนถาวรกว่าของเหลวอ่อนนุ่มในฟองน้ำสินะ นี่เองพวกเขาถึงอยากให้เรามีหัวใจเป็นหิน

ผมไม่บังอาจจะสั่งสอนท่านทั้งหลายหรืแม้แต่ตัวเองให้เข้าใจ ‘มโนทัศน์’ ที่แท้ของภาพยนตร์หรอกผมไม่มีขวัญกล้าแข็งพอถึงเพียงนั้น ในเมื่อผมเองยังเป็นผู้ขลาดเขลาในโลกอันไพศาลของภาพยนตร์อยู่เลย

แต่กระทั่งในความเขลานั้นผมกลับพบข้อเท็จจริงง่ายๆว่า ภาพยนตร์ในมโนทัศน์ที่เรายึดถือ ที่ผู้ออกแบบกฏหมายยึดถือ ที่ระบบยึดถือนั้น ช่างถูกลดรูป ง่อยเปลี้ยเสียขายิ่ง

กล่าวไว้ตรงนี้เลย ภาพยนตร์ไม่ได้ทำหน้าที่เพียงแค่สื่อบันเทิงปลอบประโลมจิตวิญญาณ ไม่ได้ทำหน้าที่เป็นแค่ยากล่อมประสาทผู้คน นั่นมันงานโฆษณาชวนเชื่อที่แค่สวมเปลือกหุ้มของภาพยนตร์

ภาพยนตร์ไม่ได้มีหน้าที่เพียงแค่เป็นครูผู้สอนสั่งศีลธรรมอัดกระป๋องเพ้อเจ้อ ในทางตรงกันข้ามภาพยนตร์อาจจะมีหน้าที่ในการรื้อสร้างศีลธรรมเหล่านั้นด้วยซ้ำ เพื่อให้เห็นว่า ข้างหลังของมันฟุ้งไปด้วยมายาคติอะไรบ้าง

ภาพยนตร์ไม่ได้มี่หน้าที่เพียงแค่สร้างความรู้รักสามัคคี ยิ่งไม่มีหน้าที่สร้างความสามัคคีด้วยการกดผู้อื่นให้ต่ำลงทั้งคนชาติเดียวกันหรือชาติอื่น

ภาพยนตร์ไม่ได้มีหน้าที่เพียงแค่เป็นตัวเงินตัวทองที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็น ‘สินค้า’ในสายพานการผลิตของ ‘อุตสาหกรรม’ ภาพยนตร์ อย่างที่สมาพันธ์ภาพยนตร์ หรือสมาพันธ์ผู้ผลิตใดๆที่ห่วงแค่ผลประโยชน์ของตนเองอยากให้เป็น

ในมโนทัศน์อันบิดเบี้ยวที่มีต่อภาพยนตร์นี้ พวกเขา (ซึ่งผมไม่อาจรู้ไดเลยว่ามีใครบ้าง)พากันกดหัวเราให้ดู ให้รู้ ให้คูแต่เฉพาะสิ่งซึ่งเป็นโฆษณาชวนเชื่อ อัดฉีดเราซ้ำๆด้วยยากล่อมประสาทที่แอบอ้างคุณสมบัติครอบจักรวาลที่เรียกกันว่าความดีงาม ซึ่งไม่รู้เลยว่าเป็นความดีงามของใคร

พวกเขากดหัวให้เราซื้อแผ่นลิขสิทธิ์ราคาแพงที่ถูกข่มขืนมาเรียบร้อยก่อนผลิต ก่อนด่าเราว่าเป็นโจรเพราะเราต้องการภาพยนตร์ที่ยังคงเหลือความเป็นภาพยนตร์อยู่บ้าง พวกเขาทำราวกับว่าชาวเราในประเทศโลกที่สามอันยากจนแสนเข็ยนี้จะต้องเป็นตัวโง่งงมไปชั่วนิรันดร์ เพราะเราไม่มีปัญญาจะซื้อหาศิลปะราคาแพงมาเสพเองได้ เป็นกรรมของคุณเองที่เสือกเกิดมาจน จงจน เจ็บ และ โง่ เพราะศิลปะน่ะ เป็นของชั้นสูง เป็นโสเภณีสำหรับกฏหมาย และเป็นตีนซึ่งเหยียบลงบนหัวของเรา

แต่ทั้งหมดนี้ผมไม่โทษพวกเขาเลย ผมไม่โทษใครหรืออะไรที่ทำให้มันเป็นเช่นนี้ มันเป็นความผิดของเราต่างหาก มันเป็นความผิดที่เราทุกคน ในฐานะคนทำงานด้านวัฒนธรรมไม่ช่วยกันสร้างวัฒนธรรมขึ้นมา เรายืนดูมันถูกทำลายลงไปต่อหน้าเฉยๆ

เรามีอุตสาหกรรมภาพยนตร์ที่เข้มแข็ง(ซึ่งไม่รู้ว่าเข้มแข็งหรือหลอกตัวเองว่าเข้มแข็ง) แต่ที่แน่ๆไม่เคยหลอกตัวเองเลยว่าเป็น อุตสาหกรรม แต่เรามีวัฒนธรรมการชมภาพยนตร์ที่อ่อนแอ หรือแย่กว่านั้นไม่มีเลย

เราไม่มีสื่อที่ทำหน้าที่ถกเถียงอย่างกว้างขวางเกี่ยวกับภาพยนตร์ เรามีแค่การแสดงอารมณ์อันเร่าร้อน ชอบ เกลียด ห่วย ดี ทุกอย่างแปรผันตามอารมณ์ผิวเปลือก เราปล่อยให้คนดูหนังต้องโดดเดี่ยวในโลกภาพยนตร์อันกว้างใหญ่ อย่าโทษใครเลยถ้าเราจะมีแต่คนดูหนังที่นิยมหนังฉาบฉวย เราไม่เคยสร้างอะไรไว้ให้พวกเขา มากกว่าการก่นด่าเพื่อยกตัวเองให้สูงขึ้น วัฒนธรรมการชม คิด เขียน เกี่ยวกับภาพยนตร์ของเราจึงเป็นแค่เรื่องผิวเปลือกที่ฉาบฉวย

เราไม่มีการศึกษาภาพยนตร์อย่างจริงจัง เราไม่มีกระทั่งสถานที่ที่เหมาะสมในการเก็บรักษาฟิล์มภาพยนตร์ ก็สมควรแล้วที่หนังไทยจะถูกมองว่าเป็นขยะ เพราะมันถูกปฏิบัติเยี่ยงขยะมาตลอด ต่อให้มีทองอยู่ในนั้นเราก็ไม่มีวันค้นพบ เพราะเราเป้นเพียงส่วนหนึ่งของวัฒนะรรมฉาบฉวยที่เราสร้างขึ้นมาเอง

การเซนเซอร์หนังที่แท้เป็นเพียงส่วนปลายของห่วงโซ่ปัญหาอันลึกกว่านั้น การก่นด่ามันก็เพียงแต่ทำให้เราดูสูงขึ้นกว่าไม่ทพอะไรเลยเท่านั้นเอง

ถ้าคุณเป็นศิลปิน จงทำงานต่อไป จงสร้างสรรค์งานอย่างไม่ต้องกลัวกฏเกณฑ์ใดๆ คุณมีสิ่งพิเศษ โปรดเอามันออกมาใช้ถือว่าทำเพื่อพวกเราที่ไม่ได้มีสิ่งนั้น

ถ้าคุณเป็นนักวิจารณ์ จงขันแข็งและกล้าหาญ จงก่อการถกเถียงมากกว่าการยอมจำนนไม่มีศิลปินหน้าไหนจะดำรงอยู่ได้ถ้าปราศจากวัฒนธรรมการวิจารณ์

ถ้าคุณเป็นผู้ชม จงชม จงชมต่อไป จงถกเถียงใคร่ครวญ จงคันคะเยอเมื่อพบเข้ากับขอบเขตทางศิลปะใหม่ๆที่ไม่ได้กล่อมให้คุณหลับอีกต่อไป จงอย่าเชื่อถ้ามีใครบอกว่าโลกนี้มันเครียดพออยู่แล้วและภาพยนตร์มีไว้เพื่อความบันเทิง ความบันเทิงนั้นมีมากมายหลายแบบ เราจำกัดมันเพียงเพื่อที่จะให้เราได้เครียดต่อไปก็เท่านั้นเอง แค่เปิดประตูออกมา

แน่นอนการสร้างวัฒนธรรมไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่ใช่เรื่องจบในสามเดือนหรือหนึ่งปี แบบโครงการที่เขียนขึ้นเพื่อเบิกงบประมาณ มันอาจใช้เวลานานและเราหลายคนคงต้องบาดเจ็บล้มตาย ตอนนี้ก็จวนเจียนตายกันอยู่หลายราย

แต่เราก็ต้องทำต่อไป

ถ้อยแถลงทั้งหมดนี้เป็นเพียงความคิดเห็นส่วนบุคคลของผม ซึ่งดำเนินไปอย่างเศร้าสร้อยโกรธแค้น และโง่เขลา ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับใครหรือองค์กรใดๆทั้งสิ้นครับ

วิวัฒน์ เลิศวิวัฒน์วงศา
4 พย. 2552

ลิงค์ข้อมูลTHIS AREA IS UNDER QUARANTINE

“บริเวณ นี้อยู่ภายใต้การกักกัน” หนังสารคดีที่พูดถึงปัญหาของเกย์ และมุสลิมในสังคมไทย ถูกห้ามฉายในเทศกาลภาพยนตร์โลกแห่งกรุงเทพฯ เหตุพรบ.ภาพยนตร์ฉบับใหม่ ทำสับสน มอบอำนาจคณะกกงและอนุกก.พิจารณาหนังไม่ชัดเจน

“บริเวณนี้อยู่ภายใต้ การกักกัน” ภาพยนตร์สารคดีเชิงทดลองของ “ธัญสก พันสิทธิวรกุล” เจ้าของรางวัลศิลปาธร สาขาภาพยนตร์ ประจำปี พ.ศ.2550 จากสำนักงานศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย กระทรวงวัฒนธรรม ที่นำเสนอปัญหาของกลุ่มชายรักร่วมเพศ และกลุ่มคนมุสลิมในสังคมไทย ถูกห้ามฉายใน “เทศกาลภาพยนตร์โลกแห่งกรุงเทพฯ” ซึ่งจะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 6-15 พฤศจิกายนนี้ สืบเนื่องมาจากเนื้อหาอันสับสนของพระราชบัญญัติภาพยนตร์และวีดิทัศน์ พ.ศ.2551

โดยภาพยนตร์สารคดีเรื่อง “บริเวณนี้อยู่ภายใต้การกักกัน” ถูกคัดเลือกให้ได้รับการจัดฉายในเทศกาลภาพยนตร์โลกแห่งกรุงเทพฯ แต่ตามพระราชบัญญัติภาพยนตร์ฯ ฉบับใหม่ ผู้จัดเทศกาลภาพยนตร์ต้องจัดส่งเรื่องย่อของหนังทุกเรื่องที่จะถูกจัดฉายใน เทศกาลไปให้ “คณะอนุกรรมการ” สังกัดกระทรวงวัฒนธรรม พิจารณาว่าหนังเรื่องใดที่ควรส่งไปให้ “คณะกรรมการพิจารณาภาพยนตร์และวีดิทัศน์” พิจารณากำหนดเรตติ้งก่อนจัดฉาย และหนังเรื่องใดสามารถจัดฉายในเทศกาลได้เลยโดยมิต้องผ่านการพิจารณาเรตติ้ง โดยคณะกรรมการชุดดังกล่าว

เมื่อคณะอนุกรรมการ สังกัดกระทรวงวัฒนธรรม ได้อ่านเรื่องย่อและชมภาพยนตร์สารคดีของธัญสกแล้ว ก็มีความเห็นว่าหนังควรได้รับการพิจารณาเรตติ้งก่อนจะถูกจัดฉายในเทศกาล จึงแนะนำให้ผู้จัดเทศกาลภาพยนตร์โลกแห่งกรุงเทพฯ ยื่นภาพยนตร์เรื่องนี้ไปให้คณะกรรมการพิจารณาภาพยนตร์และวีดิทัศน์ พิจารณากำหนดเรตติ้งเสียก่อน

อย่างไรก็ตาม ภายหลังจากการยื่นเรื่องไปให้คณะกรรมการชุดดังกล่าว คณะกรรมการกลับเห็นว่าทางผู้จัดเทศกาลไม่ได้ยื่นเอกสารที่เหมาะสมมาให้พวกตน พิจารณา ดังนั้นจึงไม่รับพิจารณากำหนดเรตติ้งให้แก่ภาพยนตร์เรื่องนี้

แต่คณะอนุกรรมการที่แนะนำให้มีการจัดส่งภาพยนตร์เรื่องนี้ไปให้คณะกรรมการพิจารณาภาพยนตร์และวีดิทัศน์พิจารณา ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงคำวินิจฉัยของตนเองที่เห็นว่าหนังควรได้รับการจัดเรตติ้งก่อนถูกจัดฉายได้ เนื่องจากกฎหมายไม่อนุญาตให้คณะอนุกรรมการชุดนี้เปลี่ยนแปลงคำวินิจฉัยใหม่ ส่งผลให้ “บริเวณนี้อยู่ภายใต้การกักกัน” ต้องถูกห้ามฉายไปโดยปริยาย

“กระบวนการดังกล่าวยุ่งยากและซับซ้อนมาก เรามีหน้าที่เพียงแค่แนะนำให้ผู้จัดเทศกาลยื่นหนังไปให้คณะกรรมการชุดใหญ่พิจารณาเรตติ้ง แต่เราเองไม่มีอำนาจพิจารณาเรตติ้งให้แก่หนัง เราไม่ได้ต้องการให้มีการห้ามฉายหนังเรื่องนี้ แต่ระบบที่เป็นอยู่เหมือนต้องการจะให้เป็นเช่นนั้น” หนึ่งในคณะอนุกรรมการที่เสนอให้ผู้จัดเทศกาลยื่นหนังสารคดีเรื่องนี้ไปให้ คณะกรรมพิจารณาภาพยนตร์และวีดิทัศน์กำหนดเรตติ้ง กล่าว

ทางด้าน นายเกรียงศักดิ์ ศิลากอง ผู้อำนวยการเทศกาลภาพยนตร์โลกแห่งกรุงเทพฯ แสดงความเห็นว่า รู้สึกเสียใจที่หนังซึ่งทีมงานคัดเลือกไว้จะไม่ได้ถูกจัดฉายในเทศกาล ทั้ง ๆ ที่เป็นภาพยนตร์ที่ควรค่าแก่การดู โดยทางเทศกาลต้องการฉายหนังเรื่องนี้ ไม่ใช่เพราะว่าหนังจะนำไปสู่ความขัดแย้งใด ๆ แต่เพราะหนังได้เล่าเรื่องราวที่คนไทยไม่เคยเห็นมาก่อนในภาพยนตร์เรื่องอื่น โดยเฉพาะในส่วนที่มีการอ้างอิงกับเหตุการณ์โศกนาฏกรรมที่ อ.ตากใบ จ.นราธิวาส เมื่อปี พ.ศ.2547

“กระบวนการของกฎหมายสับสนมาก และไม่ได้มอบวิธีการแก้ปัญหาไว้ให้กับพวกเรา เราพูดถึงเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นตลอดมา แต่เราก็ยังไม่เคยเห็นเสรีภาพดังกล่าว” ผู้อำนวยการเทศกาลภาพยนตร์โลกแห่งกรุงเทพฯ กล่าว

ทั้งนี้ วงการภาพยนตร์ไทยได้เริ่มใช้ระบบเรตติ้งภายใต้การกำกับดูแลของกระทรวงวัฒนธรรมตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ.2552 อย่างไรก็ตาม ที่ผ่านมาคณะกรรมการพิจารณาภาพยนตร์และวีดิทัศน์ได้พิจารณาเรตติ้งให้แก่หนังที่จะเข้าฉายในโรงภาพยนตร์เชิงพาณิชย์เพียงเท่านั้น

(สรุปความจาก www.screendaily.com และ www.bangkokpost.com)

ข่าวจาก มติชน ออนไลน์

ข้อมูลครบถ้วนแล้ว

ภายหลังมีการบังคับใช้กฎกระทรวงกำหนดหลักเกณฑ์ในการกำหนดประเภทภาพยนตร์ หรือเรตติ้ง เมื่อวันที่ 11 สิงหาคมที่ผ่านมา และเริ่มมีภาพยนตร์ที่ยื่นให้คณะกรรมการพิจารณาภาพยนตร์และวีดิทัศน์พิจารณาจัดเรตติ้งแล้วโดยเริ่มตั้งแต่หนังที่เข้าฉายตั้งแต่วันที่ 20 สิงหาคม 2552 ที่ผ่านมา จนถึงปัจจุบันยังพบว่ามีมาตรฐานการแสดงสัญลักษณ์ที่ต่างกันไป และการเผยแพร่ทำความเข้าใจยังน้อยอยู่

ดังนั้นทางเราจึงได้นำข้อมูลที่ทราบมาลงแจ้งไว้ ณ ที่นี้ เพื่อเป็นแนวทางเริ่มต้น และประกอบการพิจารณาสำหรับคนดูหนังทุกท่าน

หากสมาชิกเครือข่ายคนดูหนัง และผู้อ่านท่านใดทราบข้อมูล ทั้งจากการพบเห็นตามโรงภาพยนตร์ หรือข้อมูลจากบริษัทค่ายหนังกรุณาแจ้งให้ทางเราทราบ กรุณาแจ้งผ่านมายังส่วนแสดงความคิดเห็นในบทความนี้, อีเมล์ movieaudiencenetwork@gmail.com, ผ่าน Twittertwitter.com/thaiaudience หรือ ผ่าน Facebook.com/movieaudiencenetwork ทางเราไม่มีค่าตอบแทนใดๆ คงมีเพียงคำขอบคุณในความอนุเคราะห์ของนักดูหนังแต่ละท่าน

รายชื่อภาพยนตร์ในเดือนตุลาคม 2552 (ข้อมูลจากเว็บไซต์พันธ์ทิพย์.คอม)

พฤหัสบดี 1 ตุลาคม
หอแต๋วแตก แหกกระเจิง (น 15+)
G-Force (ท)
The Time Traveler’s Wife (ท)
Sorority Row (น 18+)
Broken Embraces (น 18+) ฉายเฉพาะที่ Paragon Cineplex
Cherry Blossom (ท) ฉายเฉพาะที่ House

พฤหัสบดี 8 ตุลาคม
สามพันโบก (The Sanctuary) (น 13+)
Fame (ท)
The Ugly Truth (น 18+)
มันส์…ทำเรื่อง (ท) (ฉายเฉพาะเครือ APEX)
Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans (ฉายเฉพาะ – SF Cinema) (ฉ 20+)

พฤหัสบดี 15 ตุลาคม
รถไฟฟ้า..มาหานะเธอ (Bangkok Traffic Love Story) (ท)
Haeundae (น 18+) (ฉายเฉพาะในเครือ APEX)
Jurassic 3D (ส) (ฉายเฉพาะ IMAX พารากอนซีเนเพล็กซ์)
New York, I Love You (น 15+)(เฉพาะ APEX Siam-Square / SF World Cinema / SFX Emporium)

ศุกร์ที่ 16 ตุลาคม 2552
Law Abiding Citizen (น 18+)

พฤหัสบดี 22 ตุลาคม
เฉือน (น 18+)
มหา’ลัยสยองขวัญ (น 18+)
Surrogates (น 13+)
Kafoo: Waiting for Happiness (ท) (ฉายในเครือ APEX และ House RCA)

พุธ 28 ตุลาคม
Michael Jackson’s This Is It (Limited – 2 weeks) (ท)

พฤหัสบดี 29 ตุลาคม
จ๊ะเอ๋..โกยแล้วจ้า (น 15+)
The Rebound (ท)
Doraemon the Movie: Nobita and the Green Giant Legend (ท) (ฉายเฉพาะเครือ SF Cinema)
Speedy Scandal (ท)
Taking Woodstock (น 18+)
The Echo (น 15+)
บิดพิภพ ทะลุโลก (The Scout) (ท)
Treeless Mountain (ท) (ฉายเฉพาะที่ House)
เซ็งเป็ด (น 18+) (ฉายเฉพาะที่ Apex)

การกำหนดประเภทภาพยนตร์ในประเทศไทย
1. ส – ภาพยนตร์ส่งเสริมการเรียนรู้ และควรส่งเสริมให้ดู
2. ท – ภาพยนตร์ที่เหมาะสมกับผู้ดูทั่วไป
3. น 13+ – ภาพยนตร์ที่เหมาะสมกับผู้มีอายุตั้งแต่ 13 ปีขึ้นไป
4. น 15+ – ภาพยนตร์ที่เหมาะสมกับผู้มีอายุตั้งแต่ 15 ปีขึ้นไป
5. น 18+ – ภาพยนตร์ที่เหมาะสมกับผู้มีอายุตั้งแต่ 18 ปีขึ้นไป ได้จัดทำขึ้นเพื่อเป็นการให้คำแนะนำแก่ผู้ชม และใช้มาตรการทางสังคมในการบังคับ แต่ไม่มีบทลงโทษทางอาญา
6. ฉ 20+ – ภาพยนตร์ที่ห้ามผู้มีอายุต่ำกว่า 20 ปี
7. ภาพยนตร์ที่ห้ามเผยแพร่ในราชอาณาจักร

โดย ยัติภังค์
เวบมาสเตอร์เครือข่ายคนดูหนัง

วันเวลาผ่านไป พรบ เรตติ้งได้เข้ามาแทนที่ การเซ็นเซอร์ที่เข้าครอบงำหนังไทยมาหลายยุคหลายสมัยสร้าง ความเจ็บปวดให้แก่ เหล่าคนรักหนังทั่วสารทิศ เพื่อเป็นการสดุดี แด่ พรบ หนัง สุดรักที่เหล่าคนทำหนัง ออกมาแสดงความรักตั้งแต่ ยังไม่ออกมาเป็นตัว แต่วันนี้ มันได้ออกมาแล้ว มูลนิธิหนังไทยจึงขอแสดงการสดุดี พรบ เรตติ้งหนัง โดยการรวมตัว คนทำหนังสั้น 6 คนออกมาสดุดี

วันพฤหัสบดีที่ ๕ พฤศจิกายน ๒๕๕๒
เวลา ๑๘.๓๐ น. ภายในหอประชุมพูนศุข  พนมยงค์

อนึ่งงานนี้เป็นส่วนหนึ่งของเทศกาลศิลปะนานาพันธุ์ : อภิวัฒน์สู่สันติ ในวาระครบรอบชาตกาล 110 ปีปรีดี พนมยงค์

ภายใต้ชื่อโครงการที่ราวกับ เรียกหากองเซนเซอร์ โอ้ ฉันอยู่นี่จ้ะ มาหาฉันสิจ้ะ

คนทำหนัง 6 คนที่เข้าร่วมได้แก่

เมธัส ศิรินาวิน

หนวด น้อยแอ๊บแบ๊วคนนี้ แจ้งเกิดในงานเทศกาลหนังสั้นครั้งที่12 ภายใต้หนัง เลือดสาด สุดแสนจะหยาบคาย ที่จิกกัดสังคม อย่างเกรี้ยวกราด ผิดกับอุปลักษณะนิสัยของเขาที่แสนจะเรียบร้อย แอ๊บแบ๊ว

ชื่อหนัง :  กิ๋ว กิ๋ว
เรื่องย่อ  : เด็กน้อยเป่าขลุ่ย ขี่ช้าง อ่านหนังสือ
เวลาของหนัง : 7 นาที
เรตที่เลือก : ส่งเสริม
คิดอะไรอยุ่ตอนที่ทำ : ได้ยินเด็กป.4บอกว่า ชอบพอลล่า เพราะนมใหญ่ดี

อัลวา ริตศิลา

เจ้า พ่อหนังโหดเสื่อม แจ้งเกิดจากหนังเรื่อง Mofo Life Size Doll ที่หนังของเขามักจะพูดประเด็นเกี่ยวกับ SEX และความวิปริตทางเพศในทุกรูปแบบ ทั้ง ชายเดี่ยว หญิงเดี่ยว หรือแบบ คู่ ชาย ชาย หญิง หญิง ชาย หญิง

กระนั้น หนังส่วนใหญ่ของ อัลวามักจะพูดถึงเรื่องราวความรักโรแมนติกในหนังเสมอๆ

ชื่อหนัง :  Mofo Life Size Doll 2 : โมโฟ สิ้นชีวีอีดอกทอง 2
เรื่องย่อ  : มารี คือหญิงสาวที่ตกหลุมรักชายคนนึง แต่ว่า เขาคนนั้นมีเจ้าของแล้ว เธอจะทำอย่างไร เพื่อให้ได้เป็นเจ้าของชายผู้นี้
เวลาของหนัง 23 นาที
เรตที่เลือก ฉ 20+
คิด อะไรอยู่ตอนที่ทำ : อยากทำตอนใหม่ ของหนังเก่าของตัวเอง และนำเสนอเรื่องราวของหญิงสาว ที่หมกมุ่น ในภาพลักษณ์ของสิ่งที่เหนือกว่า หรือสิ่งที่ยิ่งใหญ่ ที่ยึดเหนี่ยวโน้มนาวจิตใจ จนสามารถเปลี่ยนทัศนคติชีวิตคนคนหนึ่งได้

รัชฏ์ภูมิ บุญบัญชาโชค

นักทำหนังสั้นที่น่าจับตาที่สุดนอกจากหนังจะ อุดมด้วยการรื้อทำใหม่ของโครงสร้างภาพยนตร์ อย่างแยบคาย รวมถึงชื่อหนังที่แสนจะประหลาด ไม่ว่าจะเป็น ของเหลวที่หลั่งจากกายา , ไม่สามารถออกเสียงได้ในจักรวรรดิทางภาษาของคุณ  รัชภูมิมาพร้อมกับ รีเมคหนังเก่าที่เขาเคยทำ ราวกับจะบ่งบอกถึง ความเหมือนกันระหว่าง การเซ็นเซอร์ และ เรตติ้ง ของปัจจุบัน

ข้อมูลภาพยนตร์

คือตอนแรกจะทำเรื่องนึงแล้วเกิด แอ็คซิเดนท์เลยทำไม่ได้ เลยคิดอีกเรื่องขึ้นมาแก้ขัด เลยช้ากว่าคนอื่น 55
จริง ๆ เป็นงานเก่าสมัยเรียนแต่นี้ทำใหม่อีกรอบ เพราะทำไฟล์เก่าหายไป ฮือฮือ ไม่งั้นเสร็จไปแล้ว ก็จะเป็นหนังสั้น ๆ เงียบครับน่าจะยาว 7 นาที

ชื่อ เงือกสวมกางเกง : หนังเงียบ
ตอนทำคิดถึงการที่หนังบางเรื่องมีเสียงได้ แต่บางเรื่องกลับเป็นหนังเงียบไป อะไรคือปัจจัยที่ทำให้อันนึงมีเสียงและอีกเรื่องไม่มี
เรื่องย่อ : หนังบางเรื่องส่งเสียงได้ แต่บางเรื่องก็ไม่
เรต : ทั่วไป

คณะยอดเซียนซักแห้ง

กลุ่มคนทำหนังบ้าเสียสติ ที่บอกไปไม่ค่อยมีคนเชื่อว่า จบการศึกษาระดับปริญญา มีการมีงานทำทุกคน
หนัง บ้าของเขาประกอบไปด้วยองค์ประกอบ หน้าด้าน ทางบทภาพยนตร์และบทพูด รวมไปถึงการโยงเรื่องที่ไม่เกี่ยวกันให้ไป เลยเถิดอย่างสุดกู่ แล้วตบด้วยมุขตลก ตั้งแต่ระดับคาเฟ่ ไปจน ระดับ ปัญญาชน

ชื่อเรื่อง : พ่อมึงตาย
เรื่องย่อ : พ่อมึงตาย
เวลาของหนัง : 15 นาที
เรตที่เลือก : ฉ 20+
คิดอะไรอยู่ตอนทำ : จริงๆ เราเบื่อหนังด่าอะไรแบบนี้ละ เพราะ เรารู้ดีว่าทำไปกี่สิบเรื่อง ไอ้พวกกระทรวงมันก็ไม่มาแล อย่าว่าแต่เข้าใจเลย หนังเขาไม่สนด้วยซ้ำมั้ง แถมเราทำมาตั้ง3-4เรื่องแล้ว เรื่องนี้ทำเอามัน ล้วนๆ

ณพรรธน์ ตรีผลาวิเศษกุล

ณพร รธน์ เป็นอีกคนที่แจ้งเกิดในเทศกาลหนังครั้งที่12 เขา ก้าวเข้ามาพร้อมกับคำที่อาจเปรียบได้ว่าเป้นคำยกย่องจากอาจารย์แดง กรรมการผู้ตัดสินรางวัล สายช้างเผือกมาเป็นเวลาอย่างยาวนาน ว่าเป็นเด็กนรก ที่ทำหนังเสียดสีสังคมอย่าง โหดเดือดทะลุพิกัด

ชื่อหนัง : It’s hard to say how I love you, Captain Hook.
เรื่องย่อ  :  แม่คนหนึ่งมีลูกชายที่แน่นิ่งอยู่บนรถเข็น ลูกชายของเธอรักกัปตันฮุคมากเสียเหลือเกิน – อย่างน้อยเธอก็เชื่ออย่างนั้น เธอทำทุกวิถีทาง เพื่อให้ลูกชายหายดีกลับมามีชีวิตปกติ อย่างน้อยก็มีชีวิตปกติ เพื่อกัปตันฮุคที่เขารัก ก็พอ…เธอต้องการเพียงแค่นั้น
อาจเป็นที่น่าประหลาดใจไปเสียหน่อย สำหรับหนังของณพรรธน์ ที่เรื่องนี้ เราจะไม่ได้เห็น เลือด,เซ็กซ์ หรือความรุนแรงใดๆ หากแต่สิ่งที่เราจะได้เห็นคือ ความรักของแม่คนหนึ่งที่มีต่อลูกชายของเธอ
และที่สำคัญ หนังเรื่องนี้ ณพรรธน์ได้อุทิศให้แด่“แม่”ที่เขารักเป็นอย่างยิ่ง อีกด้วย!
เวลาของหนัง – 10 นาที
เรตติ้งที่เลือก – เรต ส (ภาพยนตร์ที่ส่งเสริมการเรียนรู้ และควรส่งเสริมให้มีการดู)
คิดอะไรอยุ่ตอนที่ทำ : อันที่จริงหนังเรื่องนี้ ควรจะเป็นหนังเสียดสี ประชดประชันทุกสิ่งทุกอย่างของความเป็นชาติ แต่เมื่อกำลังจะลงมือทำจริงๆแล้ว ผมมองไปที่แม่ของผมที่เป็นนักแสดงหลักของเรื่อง ตอนนั้นเองผมตัดสินใจโยนบททั้งหมดทิ้ง แล้วคิดทุกอย่างขึ้นมาใหม่ จนกลายเป็น…It’s hard to say how I love you, Captain Hook.

ศุภิสรา กิตติคุณารักษ์

อย่าให้หน้าตา จิ้มลิ้มของเธอ หลอกคุณ เธอคือนักทำหนังสาวขา Hard คนล่าสุดของวงการ

เธอ ส่งหนังเรื่องต้อมส่งในเทศกาลหนังสั้น ครั้งที่13 แม้ จะมีคนดูเพียงหยิบมือในห้องนั้น แต่หนังของเธอแรงได้ถ้วย นี่เป็นคำพูดที่ทุกคนซึ่งได้ชมหนังของเอพูดออกมาเป็นเสียงเดียวกัน ศุภิสรา มักจะทำหนังเกี่ยวกับความวิปริต หรือ หมกมุ่นกับ ความรัก และ เรื่องทางเพศ ผ่านมุมมองของผู้หญิง มีบางคนพูดว่าเธอคือ อัลวา ริตศิลาที่เป็นผู้หญิง

ชื่อหนัง : Passion Sonata
เรื่องย่อ  : ทอมที่บังเอิญได้ยินเสียงเกย์ร่วมรักกันในอพาร์ตเมนต์ของแฟนสาว
เธอจึงปรารถนาที่จะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเกย์คนนั้น
เวลาของหนัง 13.25 น.
เรตติ้งที่เลือก 18+
คิดอะไรอยุ่ตอนที่ทำ : อยากทำเรื่องเกี่ยวกับความรักที่ผิดสถานะ ผิดสถานที่ ผิดทิศทาง ผิดบุคคล และผิดเพศ
ส่วนรูปแคปไม่ได้อ่ะค่ะ ไม่รู้ว่าคอมเป็นอะไร หรือไฟล์อาจจะเจ๊ง T^T

สถาบันปรีดี พนมยงค์
เลขที่ ๖๕/๑ ซอยทองหล่อ ถนนสุขุมวิท ๕๕ แขวงคลองตันเหนือ เขตวัฒนา
กรุงเทพมหานคร ๑๐๑๑๐

โทรศัพท์ ๐-๒๓๘๑-๓๘๖๐-๑ โทรสาร ๐-๒๓๘๑-๓๘๕๙ อีเมล banomyong_inst@yahoo.com

การเสวนาต่อไปนี้ว่าด้วยผลกระทบของกฎหมายใหม่กับหนังสั้น

ปรัชญา : หนังสั้นคงต้องปรับตัวเยอะแล้ว

ดรสะรณ : อย่างหนังสั้นถือได้ว่าเป็นหนังที่ทำขึ้นเพื่อดูส่วนตัวรึเปล่า เพราะถ้าเผยแพร่ก็เผยแพร่ในกลุ่มดูกันเอง

ชลิดา : แต่ก็คงเลี่ยงประเด็นนี้ไม่ได้แล้วนะ เพราะมีคนถามเหมือนกัน

พันธุ์ธัมม์ : ตอนนี้หนังที่เราจะเอาเข้าฉายในโรงภาพยนตร์ ส่วนใหญ่ต้องตรวจโดยส่งเป็นฟิล์มใช่มั้ยครับ

ประดิษฐ์ : ใช่ครับ

พันธุ์ธัมม์ : แล้วอย่างนี้พวกหนังดิจิตอลที่ไม่มีก๊อปปี้ฟิล์ม เราสามารถส่งเป็นเบต้าไปได้มั้ย

ประดิษฐ์ : ปีหน้าเราจะซื้อเครื่องฉายดิจิตอลราคาสิบกว่าล้าน

พันธุ์ธัมม์ : ถ้าในอนาคตเราตกลงกับโรคแค่ว่าจะเอาแผ่นดีวีดีฉายในโรงเลย เราก็ส่งดีวีดีให้พิจารณาได้ใช่มั้ยครับ

ประดิษฐ์ : ตอนนี้ก็ได้ แต่ตอนนี้เราขอเป็นฟิล์มก่อนเท่านั้นเอง

ชลิดา : ค่าตรวจล่ะคะ คิดตามความยาวรึเปล่า แล้วคิดยังไง

ประดิษฐ์ : เป็นฟิล์มเมตรละ 30 บาท ถ้าเป็นแผ่นนาทีละ 5 บาท (กฎกระทรวงว่าด้วยค่าธรรมเนียมในการประกอบกิจการภาพยนตร์ระบุว่า ค่าตรวจในแบบฟิล์มคือ นาทีละ 30 บาท รวมกันไม่เกิน 1 หมื่นบาท แต่ถ้าตรวจในรูปแบบอื่นราคานาทีละ 5 บาท รวมกันไม่เกิน 8 พันบาท)

ชลิดา : อย่างหอภาพยนตร์แห่งชาติมีโรงหนังของตัวเองและมีการจัดฉายหนังให้คนดู อย่างนี้ต้องส่งหนังที่จะจัดฉายมาให้ตรวจก่อนมั้ยคะ

ประดิษฐ์ : ไม่ได้ยกเว้น

พันธุ์ธัมม์ : แสดงว่าต่อไปเราต้องออกกฎกระทรวงขึ้นมาอีกเพื่อรองรับปัญหาที่ว่ามาใช่มั้ยครับ

ประดิษฐ์ : มันจะมีข้อยกเว้นคือการขอจัดเป็นเทศกาลภาพยนตร์ระหว่างประเทศ (มาตรา 27) แต่ พรบ.ฉบับนี้เขียนผิดตรงนี้ วรรคหนึ่งบอกว่าภาพยนตร์ที่ไม่ต้องมีการตรวจเป็นแบบนี้ๆ แต่วรรคสองบอกว่าภาพยนตร์ทุกเรื่องหากนำออกฉายเป็นการทั่วไปต้องส่งตรวจ เวรกรรม(หัวเราะ) ต่อให้ออกกฎกระทรวมายกเว้น แต่พอนำออกฉายก็ต้องเอามาตรวจอยู่ดี

พันธุ์ธัมม์ : นั่นหมายความว่า พรบ.ฉบับนี้ออกมาแล้วนำมาปฏิบัติอย่างเหมาะสมไม่ได้รึเปล่า

ประดิษฐ์ : ไม่ใช่ครับ ต้องเข้าใจว่า พรบ.ฉบับนี้เกิดจากการขอแก้ไข พรบ.ภาพยนตร์ฉบับ 2473 ตอนนั้นมีร่าง 3 ฉบับส่งเข้าไป คือร่างแรกของกฤษฎีกา ร่างที่สองของกระทรวงวัฒนธรรม ร่างที่สามของคุณสมบัติ เมทะนี แล้วเข้า สนช. ก็เกิดการยำ 3 ฉบับขึ้น มันจึงยังผิดๆ ถูกๆ อยู่

ปรัชญา : อย่างนี้เราต้องมาทำความเข้าใจ พรบ.แล้วบันทึกไว้ว่าตรงไหนมีปัญหา

สุภาพ : เรายึดแค่วรรคแรกได้มั้ย

ประดิษฐ์ : ไม่ได้ครับ เพราะถ้าเป็นหนังที่นำออกฉายทั่วไปก็จะเข้าวรรคสองทันที

พันธุ์ธัมม์ : อย่างนี้มันก็เห็นปัญหาใช่มั้ยครับ อย่างกรณีหอภาพยนตร์อยากจะจัดฉายภาพยนตร์

ชลิดา : ซึ่งเขาต้องฉายหนังอยู่แล้ว หรืออย่างหอศิลป์ฯ กทม. เขาก็มีโรงฉายภาพยนตร์ หรืองานบางอย่างที่เป็นวิดีโออาร์ต เขาอาจจะไม่คิดว่าตัวเองเป็นภาพยนตร์มาก่อนเลยก็ได้

ประดิษฐ์ : ไม่ต้องยกตัวอย่างไกลก็ได้ เอาแค่ถ้าผมไปจัดงานแต่งงานในโรงแรมแล้วมีวิดีโอฉายประวัติส่วนตัว นั่นก็ต้องส่งตรวจ

พันธุ์ธัมม์ : แล้วเราจะไปแก้ไขยังไง แก้ที่กฎกระทรวงก็ไม่ได้ เพราะเหมือนโดน พรบ.ดักไว้หมดแล้ว

ประดิษฐ์ : วิธีที่ยั่งยืนคือคุณต้องแก้กฎหมายซึ่งทางผู้ใหญ่ในกระทรวงวัฒนธรรมเขาเล็งเห็นปัญหาตรงนี้อยู่แล้ว

ชลิดา : วิดีโองานแต่งงานอาจดูเป็นตัวอย่างที่สุดขั้วเกินไป แต่ถ้าเป็นกรณีซึ่งก้ำกึ่งมากๆ อย่างหนังนักเรียน หลายเรื่องเขาตัดเสร็จก็ฉายเลย บางคนอาจจะใช้เงินค่าทำหนังน้อยกว่าค่าเซ็นเซอร์ด้วยซ้ำ

ประดิษฐ์ : ไม่ขนาดนั้นมั้ง แหม ผมเก็บค่าตรวจถูกจะตาย อย่างมากค่าตรวจผมก็แค่สองสามพันบาท

ชลิดา : แต่มีคนทำหนังหกร้อยบาท แล้วคุณจะจัดการยังไง เราเคยกันว่า เฮ้ย ถ้าเราไม่มีเงินเอาหนังไปเซ็นเซอร์เราก็จะผิดเลยใช่มั้ย

ประดิษฐ์ : ตรงนี้ฝากคุณปรัชญาไปเสนอกรรมการสำนักงานภาพยนตร์และวีดิทัศน์แห่งชาติด้วย เพราะผมพยายามดันตรงนี้ให้ทางกระทรวง แล้วให้นิติกรกระทรวงเขาไปขยายอยู่

ปรัชญา : ผมยังเชื่อนะว่าทางกระทรวงคงไม่ปฏิบัติอะไรที่เป็นปัญหาหรือสร้างความเดือดร้อน เพราะตอนนี้เราก็รับรู้กันว่ามันมีช่องโหว่ใน พรบ.นี้อยู่ ต่อจากนี้ไปคงต้องไปช่วยกันบันทึกว่าตรงไหนที่ควรแก้ไข

ชลิดา : มันควรจะชัดไง เพราะเราไม่อยากอยู่อย่างเสียวสันหลัง

ประดิษฐ์ : ทางผมเองยอมรับปัญหาพวกนี้จริงๆ ผมสามารถยกตัวอย่างกรณีที่ผิดกฎหมายได้เยอะกว่าที่พวกคุณยกมาอีก และเรากำลังสะสมตรงนี้เพื่อปรับแก้ แต่ทางกระทรวงก็ยังไม่อยากให้รีบแก้ เพราะเพิ่งออกมา ยังไม่ทันบังคับใช้ก็จะขอแก้ซะแล้ว

ชลิดา : พวกเราเป็นคนที่พยายามบอกเขาตั้งแต่แรกแล้ว แต่เขาก็ไม่ฟัง อย่างหนัง ลาฟ ดิแอซ สิบชั่วโมง มีคนดูยี่สิบคน ถ้าหอศิลป์ฯ จะฉายแล้วต้องผ่านการตรวจ ค่าตรวจจะไม่เป็นหมื่นเหรอคะ เขาถือเทปมาให้เลยนะ เพื่อให้จัดฉายเพื่อเปิดกะโหลกผู้คน

ประดิษฐ์ : ลาฟ ดิอาซเป็นหนังยังไง

ดรสะรณ : เขาเป็นคนทำหนังฟิลิปปินส์ครับ ทำหนังยาวเก้าชั่วโมง สิบชั่วโมง

ชลิดา : อันนี้เหมือนกฎหมายไม่เท่าทันกับธรรมชาติของหนังที่มันเป็นอยู่จริงๆ

ประดิษฐ์ : กฎหมายมันทันอยู่ครับ แต่เขาเขียนผิดไปนิดเดียว

พันธุ์ธัมม์ : แล้วอย่างนี้จะแก้ไขยังไง

สุภาพ : คือถ้าจะแก้กฎหมาย ก็ต้องส่งให้สภาพิจารณาใหม่ใช่ไหม

ประดิษฐ์ : ใช่แล้ว (ฮือฮาทั้งวง)

พันธุ์ธัมม์ : ก็อีกยาวเลยสิครับ

ประดิษฐ์ : ไม่ยาวมั้ง พ.ศ.2473 มา 2551 นี่กี่ปีเอง (หัวเราะ)

ชลิดา : หรือไม่เราก็ต้องเสี่ยงให้เป็นกรณี เช่นให้หนังของ ลาฟ ดิอาซ โดนจับ (หัวเราะ)

ปรัชญา : ผมว่าเราควรต้องหันหน้าคุยกันว่าใครอยู่ส่วนไหนเจอปัญหาอะไร ผมว่าถึงตอนนี้ทางกระทรวงก็เริ่มเข้าใจภาพยนตร์มากขึ้นแล้ว เราควรช่วยกันบันทึกปัยหาแล้วหาวาระแก้

ประดิษฐ์ : เราควรจะแก้ครั้งเดียว แต่จริงๆ ตอนนี้กระทรวงขอแก้ พรบ.ฉบับนี้อยู่แล้วนะ ถามว่า พรบ.ฉบับนี้เขียนโดยคิดขึ้นใหม่มั้ย ไม่ ในส่วนของวิดีทัศน์ก็ไปลอกของ พรบ.เทปและวัสดุโทรทัศน์ มาแก้คำจากคำว่าแถบแม่เหล็กเป็นวัสดุเท่านั้นเอง นอกนั้นเขียนตามหมด ทำให้มันผิดมาตั้งแต่ต้นเลย และถามว่า พรบ.ฉบับนี้ผ่านการประชาพิจารณ์มั้ย ก็ไม่มี

พันธุ์ธัมม์ : ถ้านในฐานะคนดูแล้วมองเห็นว่า เอ๊ะ! กรรมการชุดนี้เข้มงวดไป จะสามารถร้องเรียนอะไรได้มั้ยครับ

ประดิษฐ์ : การร้องเรียนเขาเขียนไว้ว่าตัวกรรมการจะพ้นจากตำแหน่งได้ก็ต่อเมื่อลาออกหรือไม่ก็ตาย หรือรัฐมนตรีต้องสั่งให้ออก ซึ่งการที่รัฐมนตรีจะสั่งให้ออกได้ก็ต้องบอกเหตุผลได้ว่ากรรมการท่านนั้นไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้เพราะอะไร

ดรสะรณ : ปกติแล้วจะไม่มีการหมดวาระไปเฉยๆ เหรอครับ (หัวเราะทั้งวง)

ประดิษฐ์ : ประชาชนร้องเรียนก็ได้ แต่ต้องร้องเรียนไปที่รัฐมนตรี ว่าคนนี้ๆ ทำงานผิดพลาดเยอะ

ชลิดา : โห แต่มันยากไงเพราะผลงานมันเป็นภาพรวม เราจะรู้ได้งไงว่าใครทำหน้าที่บกพร่อง

ประดิษฐ์ : หรือไม่ท่านก็ต้องเคารพความหลากหลายของกรรมการ เพราะ  7 คนก็ 7 แบบน่ะ

สุภาพ : อย่างกรณีหนังนักศึกษา จะทำยังไงให้กฎหมายถูกต้อง ออกกฎกระทรวงได้มั้ย

ประดิษฐ์ : ก็ออกกฎกระทรวง

ปรัชญา : แล้วขั้นตอนของการแก้กฎกระทรวง วิธีการต้องทำยังไงบ้าง

ประดิษฐ์ : ผ่านทาง (ปรัชญา)นั่นแหละง่ายที่สุด ในฐานะที่เป็นกรรมการภาพยนตร์แห่งชาติ เมื่อกรรมการเห็นชอบแล้วมีมติ ก็จะออกกฎกระทรวงตามมติกรรมการ

สุภาพ : การเพิ่มกฎกระทรวงมันนานแค่ไหน

ประดิษฐ์ : เอาแบบเร่งๆ เลยก็ 1 เดือน หรือ 2 เดือนเต็มที่เลย เพราะกฎกระทรวงเกิดจากการยกร่างโดยกระทรวง เสร็จแล้วเสนอเข้าไปที่ ครม. ถ้า ครม.เห็นชอบ ขั้นต่อไปก็ส่งเข้ากฤษฎีกาตรวจสอบความถูกต้องก่อน ถ้ากฤษฎกาตรวจเสร็จโดยไม่ปรับแก้สาระสำคัญก็ส่งกลับกระทรวงแล้วประกาศได้เลย ถ้าจะช้าก็คงเป็นขั้นตอนเข้า ครม.เพราะต้องรอวาระนาน

สุภาพ : ตอนนี้เรามองเห็นปัญหาจากมุมมองของคนในวงนี้ แต่ถ้าคนที่อยู่นอกวงนี้อย่างผู้ประกอบการหรือคนดูเห็นว่าควรจะมีการเพิ่มเติมในกฎกระทรวง เขาจะสามารถทำอย่างไรได้บ้าง

ประดิษฐ์ : ส่งไปที่กระทรวง หรือถ้าผ่านกรรมการได้ก็จะเร็วขึ้น หรือจะไปผ่านทางสมาพันธ์ภาพยนตร์ซึ่งเขาก็เป็นกรรมการอยู่ด้วยก็ได้

คัดลอกจาก ชำแหละ พรบ.ภาพยนตร์ เตาะแตะไปกับกฎหมายที่ยังตั้งไข่ โดย นคร โพธิ์ไพโรจน์ นิตยสาร Bioscope ฉบับที่ 94 กันยายน 2552

ประดิษฐ์ : ตั้งแต่เปลี่ยนมาใช้คณะกรรมการชุด 7 คนนี้ ผมมองว่ากรรมการชุดนี้นี่ใจดีนะ ไม่ได้ตัดอะไรไปเยอะเลย

พันธุ์ธัมม์ : 7 ท่านนี่เปิดเผยรายชื่อได้มั้ยครับ

ประดิษฐ์ : ยังครับ ยังมีอีกยี่สิบกว่าท่านที่จะแต่งตั้งเพิ่ม เพราะแต่ละชุดจะมี 7 แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะมีได้แค่ชุดเดียว

ดรสะรณ : มีวิธีสรรหากรรมการทั้ง 7 อย่างไร

ประดิษฐ์ : กฎหมายกำหนดว่าต้องเป็นผู้ทรงคุณวุฒิด้านศิลปวัฒนธรรม ด้านโทรทัศน์และภาพยนตร์ ด้านวิดีทัศน์ และด้านการคุ้มครองผู้บริโภค ในกฎหมายเก่าต้องใช้กรรมการยี่สิบกว่าคน แต่มาแค่ 7 ก็ถือว่าครบองค์ประชุมแล้ว ซึ่งเขาจะดูว่าหนังมีผลกระทบด้านไหน ถ้าทางศาสนาเขาก็เชิญผู้เชี่ยวชาญด้านศาสนามาร่วมพิจารณาด้วย

ปรัชญา : ซึ่งกฎหมายใหม่จะไม่มีขั้นตอนนั้น คือจะจบที่กรรมการ 7 คนนี้เลย แต่ถ้ากรรมการทั้ง 7 ให้ผ่านแต่หนังดันไปกระทบกับด้านอื่นๆ ภายหลัง จะมีการดำเนินการอะไรต่อไหม

ประดิษฐ์ : ไม่มี

สุภาพ : แล้วถ้ามีการตั้งกรรมการหลายๆ ชุดจะคละกรรมการแต่ละชุดได้มั้ยครับ

ประดิษฐ์ : ไม่ได้ครับ

ดรสะรณ : แล้วถ้ามาไม่ครบจะพิจารณาได้ไหม

ประดิษฐ์ : องค์ประชุมจะอยู่ที่ 4 คน

พันธุ์ธัมม์ : ในกรรมการ 7 คนนี้ ต้องมีผู้ทรงคุณวุฒิให้ครบทั้ง 4 แขนงมั้ยครับ

ประดิษฐ์ : ไม่จำเป็น

พันธุ์ธัมม์ : เช่น 7 คนจะเป้นผู้เชี่ยวชาญด้านวิดีทัศน์อย่างเดียวก็ได้เหรอ

ประดิษฐ์ : ได้

พันธุ์ธัมม์ : อันนี้ต้องขึ้นอยู่กับผู้แต่งตั้ง

ประดิษฐ์ : ซึ่งก็คือรัฐมนตรี

พันธุ์ธัมม์ : แต่ควรคละให้มีหลากแขนงรึเปล่า (คณะกรรมการพิจารณาภาพยนตร์ทั้ง 7 คนนั้น กฎหมายระบุว่าต้องประกอบด้วย “ผู้ทรงคุณวุฒิด้านภาพยนตร์ วิดีทัศน์ โทรทัศน์ ศิลปวัฒนธรรม หรือการคุ้มครองผู้บริโภคฯ นั่นหมายความว่าคณะกรรมการแต่ละชุดไม่จำเป็นต้องมาจากทั้ง 4 แขนงก็ได้)

ประดิษฐ์ : ชุด 7 คนที่เรามีอยู่ตอนนี้ขาดไปด้านเดียวคือวิดีทัศน์

ชลิดา : ภาพยนตร์กับวิดีทัศน์ต่างกันยังไงคะ

พันธุ์ธัมม์ : วิดีทัศน์คือเกม (ในมาตรา 4 ระบุ “ภาพยนตร์” คือวัสดุที่บันทึกภาพหรือภาพและเสียงที่สามารถนำมาฉายให้เห็นเป็นภาพเคลื่อนไหวได้อย่างต่อเนื่อง ส่วน “วิดีทัศน์” ก็เหมือนภาพยนตร์ทุกอย่าง แต่วิดีทัศน์ต้องนำมาฉายในลักษณะการเล่นเกมหรือคาราโอเกะ)

สุภาพ : ใครเป็นคนส่งชื่อทั้ง 7 ให้รัฐมนตรีเซ็น

ประดิษฐ์ : ในชุด 7 คนแรกนี้มีทีมอยู่ที่ สวช.(สำนักภาพยนตร์และวิดีทัศน์แห่งชาติ) เป็นคนทำ

พันธุ์ธัมม์ : แล้วต่อไปใครจะเป็นคนสรรหา

ประดิษฐ์ : คงต้องแล้วแต่ท่านรัฐมนตรีว่าจะมอบให้ใครทำ

ดรสะรณ : ทุกวันนี้มีกี่ชุด

ประดิษฐ์ : ชุดเดียวแล้วตั้งอนุกรรมการ โดยอนุกรรมการก็ตรวจหนังแผ่นไป แต่อนุญาตไม่ได้ แค่กลั่นกรองแล้วเสนอความเห็น รัฐมนตรีจึงสั่งให้ตั้งเป็นกรรมการไปเลย ขั้นตอนจะได้สั้นลง องค์ประกอบหลักที่เราพยายามทำก็คือทุกชุดควรจะมีผู้ทรงคุณวุฒิด้านวัฒนธรรมอย่างน้อยหนึ่งคน เพราะจะได้คลุมทั้งศาสนา ศิลปะ และวัฒนธรรม

ดรสะรณ : จำเป็นมั้ยว่าจะต้องเป็นข้าราชการจากกระทรวงวัฒนธรรม

ประดิษฐ์ : ไม่จำเป็นครับ อาจเป็นนักวิชาการในมหาวิทยาลัยก็ได้

ชลิดา : อย่างวิดีทัศน์นี่เขาตรวจกันยังไงคะ ต้องลองเล่นดูหรือว่ายังไง (ระบบจัดเรตยังไม่ได้ครอบคลุมไปถึงวิดีทัศน์ ปัจจุบันนี้เกมและคาราโอเกะจึงยังใช้ระบบเซ็นเซอร์อยู่ โดยผู้ประกอบการได้พยายามเรียกร้องให้แก้กฎหมายเพื่อเปลี่ยนไปสู่การจัดเรตด้วย)

ประดิษฐ์ : ไม่ได้ลองเล่น เล่นจริงๆ

ดรสะรณ : ต้องเล่นจนจบเลยเหรอครับ เพราะเกมนึงต้องใช้เวลาเล่นนานนะ

ประดิษฐ์ : ต้องเล่นตั้งแต่ต้นจนจบ

ชลิดา : แล้วถ้าติดอยู่ด้านหนึ่งทำไง(หัวเราะ)

ประดิษฐ์ : ผมก็บอกผู้ประกอบการว่าถ้าอยากให้ผ่านเร็วนะ คุณเอาคู่มือเกมมา (หัวเราะทั้งวง)

พันธุ์ธัมม์ : อย่างนี้วิธีที่จะชนะแล้วไปเก็บอาวุธก็ต้องรู้หมดเลย

ประดิษฐ์ : วิธีโกงเกมทำยังไงคุณต้องบอกมา บังเอิญผมก็เป็นนักเล่นเกม คุณไม่ต้องมาหลอกผมว่าคุณไม่มี

CREATIVE ECONOMY

‘เศรษฐกิจสร้างสรรค์’ กับวงการหนังไทย’

ใครจะสร้างสรรค์ สร้างสรรค์จริงไหม

5 ปี 2500 ล้าน จะพาวงการไปทางไหน

เราขอชวนคุณหาคำตอบ…

คุณคิดว่าหากวงการหนังไทยได้งบจากรัฐบาลปีละ 500 ล้านบาท 5 ปีติดกันจริงๆ ดังที่เป็นข่าว (อ่านในลิงค์ด้านล่าง) แล้วควรใช้เงินนี้ไปกับอะไร วงการหนังไทยจะพัฒนาได้อย่างแท้จริงด้วยสิ่งใดบ้าง ทำอย่างไรไม่ให้คำอ้าง “เราจะแซงหน้าวงการหนังเกาหลีแน่นอน” เป็นแค่ราคาคุย

เราขอชวนคุณมาช่วยกัน ‘ออกแบบวงการหนังในฝัน’ โปรดแสดงวิสัยทัศน์ในฐานะที่คุณก็เป็นเจ้าของเงินภาษีก้อนนี้ และเป็นกำลังสำคัญเช่นกันในการผลักดันวงการหนังไทย

แสดงความเห็นได้ที่ กระทู้บอรด์โบโอสโคป หรือส่งมาที่ editor@bioscopemagazine.com โดยเราจะรวบรวมมานำเสนอในนิตยสารฉบับเดืือนพฤศจิกายนต่อไป

ลิงค์ที่เกี่ยวข้อง

• อุตฯบันเทิงฟุ้ง 5ปีแซงเกาหลี
• Creative Thailand