นายปรีชา กันธิยะ    ประธานคณะกรรมการตรวจพิจารณาภาพยนตร์ (กองเซ็นเซอร์)

แม้พระราชบัญญัติภาพยนตร์และวีดีทัศน์ พ.ศ. 2551 จะประกาศออกมาแล้วแต่ถึงวันนี้ “กฏกระทรวง” ที่กำหนดเพื่อสร้างฐานในการพิจารณาก็ยังไม่เห็นโฉมหน้า

ดังนั้นผู้ประกอบการภาพยนตร์ทั้ง “ไทย” และ “ต่างประเทศ” จึงต้องรับทราบด้วยว่าการกำหนดประเภทของ “ภาพยนตร์” หรือที่เรารู้กันคือ การกำหนดเรตติ้ง ก็ยังไม่สามารถทำได้

เมื่อยังไม่ได้นำมาฉายในโรงจึงมีเจ้าของภาพยนตร์หลายเรื่องที่คิดว่า คณะกรรมการฯ จะให้เรตติ้ง ได้ ส่งภาพยนตร์ที่ไม่ใช่ภาพยนตร์ที่ควรส่งเสริมมาให้ตรวจพิจารณากันมาก

นั่นคือทำให้ภาพยนตร์หลายเรื่อง ต้องถูกห้ามฉาย ด้วยข้อหาต่างกันไปไม่ว่าจะเป็นเรื่อง ความรุนแรง หรือเรื่องที่ ทำลายศีลธรรมอันดีงาม

หลายเรื่อง ลงทุนทำโฆษณา มากกว่าที่ลงทุนซื้อด้วยซ้ำไป แต่เมื่อนำไปพิจารณาปรากฏว่า หนังไม่ผ่าน แต่การที่เสียเงินโฆษณาไปแล้วได้สร้าง ความอึดอัด ให้กับคณะกรรมการพิจารณา

ปัญหาทุกอย่างเป็นเพราะ เจ้าของภาพยนตร์ นำภาพยนตร์มาให้พิจารณาก่อนฉายบางเรื่องเชื่อไหมว่า
ส่งเช้า เพื่อเข้าฉายเย็น….!!

“ ผมบอกเลยว่า เจ้าของหนังบางราย ไม่เห็นความสำคัญของการตรวจพิจารณา…” คณะกรรมการฯท่านหนึ่งเผยความในใจว่า “เราเห็นใจผู้ประกอบการส่วนใหญ่เข้าใจดี แต่มีส่วนหนึ่งที่ฉวยโอกาสซื้อหนังราคาแค่ไม่กี่พันบาทที่เคยต้องห้าม แล้วนำมาให้คณะกรรมการตรวจใหม่หวังจะได้เรตติ้ง จึงควรเข้าใจด้วยว่าภาพยนตร์ที่ทำลายศีลธรรมของชาติ ไม่สามารถฉายได้”

“มีบางรายส่งภาพยนตร์สยองขวัญมาให้ตรวจซึ่งหากเป็นประเภทพวก “ผีหลอกจิตหลอน” แล้วก็พร้อมที่จะพิจารณาให้” คณะกรรมการฯท่านนั้นเอ่ยต่อด้วยสีหน้าเครียด “แต่อยากจะแนะเจ้าของภาพยนตร์ที่ซื้อมาจากต่างประเทศได้ทราบว่า ประเภทเกมซาดิสต์ที่คนดูนำไปเลียนแบบได้นั้นคณะกรรมการไม่ให้ผ่านแน่ นอนจึงอยากขอร้องเจ้าของภาพยนตร์ที่ซื้อมา “อย่าซื้อมาเลย” เพราะในยุคนี้ยังมีภาพยนตร์ที่ดูสนุกและสร้างความสุขอีกเยอะ เพราะคนไทยในปัจจุบันมีอาการเครียดอยู่แล้ว เมื่อนำภาพยนตร์ที่มีเนื้อหาเครียดมาเสนอ คนดูก็ยิ่งจะเครียดมากขึ้น จึงไม่มีใครอยากจะดูทำให้เสียเงินโฆษณาเปล่าๆ”

ก็อาจจะเป็นด้วยการพิจารณาอย่างจริงจังของคณะกรรมการฯ ทำให้ผมทราบว่า เวลานี้ภาพยนตร์ที่มีเนื้อหาเครียดมากๆไม่ผ่านการพิจารณาแล้วก็เลยแวะไปดูหนังเรื่อง “โปรแกรมหน้าวิญญานอาฆาต” เพราะข่าวว่า ทำรายได้ดีทั้งที่บ้านเมืองอยู่ในช่วงเวลาแห่งความเครียด

พอดูแล้วทำให้เกิดความสบายใจและเข้าใจในการทำงานของคณะกรรมการฯ ที่บอกเราว่าภาพยนตร์แนวผีหรือหนังสยองขวัญหากผ่านการพิจารณาแล้ว ไม่มีปัญหาอะไรสามารถดูได้อย่างสบายใจ

หากจะมีความเครียดอยู่บ้างน่าจะเป็นความเครียดของ “พวกค้าเทปผีซีดเถื่อน” มากกว่าเพราะ “โปรแกรมหน้าวิญญานอาฆาต” คือเป็น ความอาฆาต ของ “ผู้สร้าง” ที่มีต่อผู้ประกอบอาชีพ “ก๊อบปี้ภาพยนตร์” หรือผู้ที่นิยมการ “ละเมิดลิขสิทธิ์” เพื่อนำไปขายอย่างผิดกฎหมายเรียกว่า ใครทำหนังผี ต้องเป็นผีทุกคน….!!

แต่ถ้าเรื่องนี้ ไม่ได้ผล เรื่องหน้าควรสร้างให้ ผู้ละเมิดลิขสิทธิ์ ตายกันซะบ้างก็ดี..!!

จากบทความของ วิภา วดี หนังสือพิมพ์เดลินิวส์ ฉบับวันศุกร์ที่ 7 พฤศจิกายน 2551

…………………….

จากบทความนี้ ชี้ให้เห็นได้ว่า ขณะนี้ คณะกรรมการทั้งเจ็ดคน ที่ไม่ได้มาจากการคัดเลือกของประชาชน หรือแม้แต่จะมาจากการคัดสรรที่สมบูรณ์ตามพระราชบัญญัติภาพยนตร์และวีดิทัศน์ พ.ศ. 2551 (เนื่องจากเป็นคณะกรรมการที่แต่งตั้งมาโดยรัฐมนตรี ที่ใช้อำนาจตามที่บทเฉพาะกาลได้กำหนด แต่งตั้งขึ้นมา ก่อนที่จะมีคณะกรรมการภาพยนตร์และวีดิทัศน์แห่งชาติชุดสมบูรณ์ที่มีทั้งคนจากภาครัฐและเอกชน) มองว่าตนเป็นผู้ชี้ชะตา และกำหนดว่า ศีลธรรม และวัฒนธรรมอันดีนั้น คืออะไร และใช้อคติของตนเอง ในการตัดสินแทนประชาชนชาวไทย ในทุกชนชั้น กว่า 60 ล้านคนทั่วประเทศ

อีกทั้งต้องอย่าลืมด้วยว่า พระราชบัญญัติภาพยนตร์และวีดิทัศน์ พ.ศ. 2551 ความจริงแล้ว ไม่ได้ต่างจากกฎหมายเจ็ดชั่วโคตร (ร่างพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดเกี่ยวกับการขัดกันระหว่างส่วนบุคคล และประโยชน์ส่วนตัว) หรือกฎหมายหวยบนดิน(ร่างพระราชบัญญัติสลากกินแบ่ง) เนื่องจากพรบ ภาพยนตร์และวีดิทัศน์ฉบับนี้ ได้ผ่านการพิจารณาของ สภานิติบัญญัติแห่งชาติ โดยที่ไม่ครบองค์ประชุุม ซึ่งในวันที่ 6 พฤศจิกายน 2551 ศาลรัฐธรรมนูญได้มีมติให้กฎหมายทั้งสองฉบับเป็นโมฆะ ไม่สามารถบังคับใช้ได้

อนึ่ง สำหรับภาพยนตร์ที่คณะกรรมการชุดดังกล่าวมีความเห็นว่า ทำลายศีลธรรมของชาติและไม่ให้ฉาย ก็อาทิ SAW V, Frontier(s), Scar 3D, Funny Games และ Halloween เป็นต้น